|
Dirk Adriaensens, member of the BRussells Tribunal executive committee (12 Maart 2008) Read also: Iraq: five years of intentional destruction |
|
My
brain hurt like a warehouse, it had no room to spare
I had to cram so many things to store everything in there
Five years
Five years
Five years
Five years
(David Bowie)
Een aantal mythes die de VS hebben gehanteerd om de invasie en bezetting van Irak te rechtvaardigen, zijn reeds doorprikt. Andere blijven nog steeds overeind. Vijf jaar oorlog is het gepaste moment om enkele voorgekauwde denkbeelden in vraag te stellen. De meeste mensen weten nu wel dat Bush en zijn Administratie gelogen hebben. De Bush bende heeft exact 935 keer gelogen tussen 11 september 2001 en 19 maart 2003 om hun invasie te rechtvaardigen. Media-spotters hebben dat precies berekend.
Zo waren er geen massavernietigingswapens, waren er geen banden met Al Qaeda en was het ook al geen oorlog om democratie te brengen. Dat laatste heeft Alan Greenspan, ex-baas van de FED, voldoende duidelijk gemaakt. Het was de olie die de belangrijkste drijfveer was voor de invasie.
- de oorlog is voor de Neocon VS-strategen geen fiasco, maar een succes. Enkel het massaal volksverzet heeft roet in het eten gegooid.
Veelal wordt aangenomen dat de oorlog in Irak een mislukking is en dat de Bush-administratie geen plan had voor de naoorlogse opbouw en organisatie van het land; dat de VS een kortzichtige politiek hebben gevoerd, maar dat ze nu ernstige inspanningen leveren om deze fout te herstellen.
Deze stelling is m.i. onjuist. Sinds april 2003 werd het leger en de politie ontbonden, alle ministeries geplunderd, behalve de ministeries van olie en informatie. Alle akten betreffende de burgerlijke stand, kadaster enz.., kortom: alles wat nodig is voor de organisatie van een samenleving, werd met een dodelijke precisie en in sneltreinvaart vernietigd. Plunderingen werden gedoogd en zelfs aangemoedigd. Een verantwoordelijke voor het nationaal museum in Bagdad stelde: “Onder het bewind van Saddam kon je worden gefolterd en gedood als je iemand een archeologisch voorwerp liet stelen; in het Irak van vandaag zal je waarschijnlijk worden gefolterd en neergeschoten als je iemand het stelen van een archeologisch waardevol voorwerp belet”.
De gehele organisatie van het land werd verder ontmanteld via de zgn “debaathificatie-campagne”, waarbij honderdduizenden bekwame ambtenaren, techniekers, intellectuelen, hun job kwijt raakten. De hele organisatie van de samenleving werd volgens sectarische lijnen terug “opgebouwd”. Tot op heden is door die algehele onbekwaamheid van de VS enkel de corruptie tot ongekende hoogten gestegen. In het “Annual Corruption Ranking” rapport van 27 september 2007 geniet Irak de twijfelachtige eer om het derde meest corrupte land ter wereld te worden genoemd. Zelfs Haïti staat hoger in de rangschikking. Van een ernstige poging tot wederopbouw is vooralsnog geen sprake. En dat lijkt ook niet de bedoeling.
Sinds de invasie in maart 2003 werd de totale infrastructuur: water, electriciteit enz.. vernietigd. De civiele infrastructuur was al eens vernietigd in 1991, maar terug gedeeltelijk hersteld door de Irakezen zelf, ondanks een strikt embargo en zonder buitenlandse hulp. Een VN rapport uit 2005 concludeert dat 84% van Irak’s instellingen voor Hoger Onderwijs werden “vernield, beschadigd en geplunderd”.
Ganse steden werden vernietigd: Fallujah (75% van de bevolking gevlucht), Al Qaim (75% van de bevolking gevlucht), Tel Afar, Ramadi (70% van de bevolking gevlucht), Haditha, Baquba en Bagdad, waar muren werden opgetrokken tussen verschillende buurten. En terwijl ik dit schrijf is een offensief tegen Mosul aan de gang: de zoveelste urbicide. De oliebevoorrading is barslecht en mensen moeten dagenlang aanschuiven om kerosine en benzine in te slaan. Dat in een land dat de nr 2 is voor bewezen oliereserves.
Een Oxfam rapport van 29 juli 2007 concludeert dat 9 miljoen Irakezen onmiddellijke noodhulp nodig hebben, en bijna de helft van de Irakese bevolking in absolute armoede leeft.
4 miljoen Irakezen hebben niet voldoende voedsel en hebben verschillende vormen van humanitaire hulp nodig. Slechts 60% van deze 4 miljoen mensen hebben toegang tot de voedselrantsoenen. 70% van de Irakezen hebben geen toegang tot zuiver water. 80% hebben geen veilige toegang tot sanitaire voorzieningen.
Volgens onderzoeken van The Lancet uit 2006 en ORB in 2007 heeft deze oorlog al meer dan één miljoen slachtoffers geëist.
Volgens de meest recente statistieken bedraagt het aantal vluchtelingen 2.500.000 à 3 miljoen en nog eens 2 miljoen vluchtelingen binnen Irak. Dit zijn conservatieve cijfers. Iedere dag ontvluchten 2.000 Irakezen hun huizen. De meesten vluchten nadat ze bedreigd werden door doodseskaders of milities. Van de vluchtelingen in Irak zijn er 65% kinderen jonger dan 12 jaar. Voor Bagdad, vanwaar 63,6% van het aantal binnenlandse vluchtelingen komen, is het aantal kinderen onder de 12 jaar zelfs 75,7%. (cijfers: Iraqi Red Crescent Report 04 November 2007 en UNHCR 11/11/2007). De werkloosheidsgraad bedraagt 60 à 70%. De debaathificatie en de vlucht van de Irakese geschoolde ingenieurs en technici heeft bijvoorbeeld een “petroleum exodus” tot gevolg en de meerderheid van de ingenieurs en technici in de olievelden in het Zuiden van Irak worden thans geïmporteerd uit Texas en Oklahoma.
Volgens een communiqué van het Irakese Ministerie van arbeid en Sociale Zaken zijn er 4,5 miljoen Irakese weeskinderen, waarvan er 500.000 op straat leven en 800 verblijven in VS gevangenissen. Slechts 28% van Irak’s 17-jarigen heeft het eindexamen van de middelbare school afgelegd en slechts 40% van diegenen die hun examen hebben afgelegd zijn geslaagd. Veel van de 220.000 gevluchte kinderen van lagere schoolleeftijd zijn niet meer naar school gegaan, dit bovenop de 760.000 kinderen die in 2006 niet meer naar de lagere school gingen. (bron: Unicef-rapport 21/12/2007). Het Irakese Ministerie van Volksgezondheid heeft in een studie becijferd dat ongeveer 70% van de lagere schoolkinderen lijdt aan trauma-gerelateerde stresssymptomen zoals bedwateren of stotteren.
Een rapport van het Ministerie van Onderwijs heeft becijferd dat tijdens de eerste 4 maanden van 2007 64 kinderen werden gedood en 57 gewond in 417 aanslagen op scholen. Meer dan 47 kinderen werden ontvoerd op weg van of naar school en 311 leraars werden gedood en 158 gewond in aanslagen. Begin 2006 rapporteerde het United States Committee on Refugees and Immigrants dat meer dan 40% van de Irakese middenklasse het land is ontvlucht. Universiteiten en Medische instellingen zijn het hardst getroffen en sommige rapporten beweren dat slechts 20% van alle hoogopgeleide Irakese academici en dokters in het land gebleven zijn. Volgens het recente Medact rapport van 16/01/2008 hebben 75% van de Irakese dokters, apothekers en verpleegsters hun job verlaten en de meesten zijn gevlucht naar het buitenland. Het BRussells Tribunal beschikt over een lijst met 345 vermoorde Irakese academici.
2000 dokters werden vermoord en meer dan 300 journalisten en mediawerkers.
Narmeen Othman, Irak's minister voor vrouwenzaken, schat het aantal weduwen in Irak op 2 miljoen, dit in een land met 27 miljoen inwoners.
Nog meer cijfers:
Het niveau van geweld tegen religieuze en etnische minderheden is zonder voorgaande, en sommige minderheden riskeren te worden uitgeroeid of totaal te verdwijnen uit Irak, volgens een rapport van de “Minority Rights Group International” van 11/02/2007.
De coalitie heeft nucleaire wapens, clustermunitie, witte fosforbommen en ander verboden wapentuig gebruikt tegen de burgerbevolking.
Ik kan zo nog een tijdje doorgaan. Maar één besluit kan al getrokken worden: de Irakese staat en natie werden grondig vernietigd. En deze Tsunami “made in USA” raast onverminderd voort over het land. Dit was ook de bedoeling en totaal in overeenstemming met het motto van neoconservatieve ideologen zoals Michael Ledeen: “creative destruction is our middle name, We do it automatically. . . . It is time once again to export the democratic revolution." Of nog beter geformuleerd door Adam G. Mersereau, voormalig marinier: "Total war not only destroys the enemy's military forces, but also brings the enemy society to an extremely personal point of decision, so that they are willing to accept a reversal of the cultural trends. The sparing of civilian lives cannot be the total war's first priority. . . . The purpose of total war is to permanently force your will onto another people."
Kan het nog duidelijker?
Hadden de VS dan geen plan? Ja, wat U hierboven hebt gelezen is allemaal “part of the plan”.
Volgens een recente opinie van William Kristol, één van de PNAC ideologen, is er alleen maar reden tot optimisme voor de VS: bijna alle doelen die werden gesteld voor de invasie werden ook bereikt: permanente gigantische militaire basissen, de grootste VS ambassade ter wereld (kostenplaatje 1 miljard dollar), Irak teruggebracht naar het Stenen Tijdperk, de controle over de ganse Irakese samenleving in handen van de VS, de Irakese markt opengebroken voor de mno’s, alle bedrijven geprivatiseerd door de beruchte “Bremer orders” van VS proconsul Paul Bremer; ja zelfs de landbouw werd ingepalmd door firma’s als Monsanto en honderden van de oudste graansoorten uit de “bakermat van de beschaving” werden door een desastreuze landbouwpolitiek van de kaart geveegd. Ook de nieuwe “grondwet” werd onder VS supervisie opgesteld. De nieuwe oliewet is zo goed als goedgekeurd en de olie-maatschappijen hebben de koek reeds verdeeld. De VS-onvriendelijke patriottische elementen werden het land uitgejaagd. Enz. enz.. De counter-insurgency strategie werpt zijn vruchten af (zie verder) en Irak zal zich de komende 4 decennia niet kunnen herstellen van deze tsunami, en zich zeker niet meer kunnen ontwikkelen tot een regionale macht die Israël kan bedreigen, zelfs indien de VS zich nu zouden terugtrekken.
Game, set and match voor de VS? Neen, want de factor waar de VS geen rekening mee hadden gehouden in hun plannen, is het Irakees volksverzet, dat de VS gedwongen heeft om exuberante uitgaven te doen in een oorlog die de VS en de rest van de wereld in een diepe economische crisis dreigt te storten.
Volgens berekeningen van de Quaker vredesbeweging in de VS kost één dag oorlog in Irak 720 miljoen dollar. Daarmee kunnen 6.482 nieuwe huizen worden gebouwd. 1.274.336 huizen kunnen worden uitgerust met groene (zonne-) energie. Gratis gezondheidszorg voor 163.525 mensen gedurende één jaar. Volgens Nobelprijslaureaat Joseph Stiglitz zijn deze cijfers zwaar onderschat. Ze gaan immers uit van een kost van 1.000 miljard dollar voor vier jaar oorlog. Stiglitz berekende in zijn nieuw boek dat vijf jaar Irak oorlog al 3 triljoen dollar kostte.
Stiglitz in de Washington Post 08/03/2008: “Opiniepeilingen zeggen dat de grootste zorg voor de kiezers de economische toestand is, niet de oorlog. Maar je kan onmogelijk die twee loskoppelen. De VS zullen nog decennia lang de prijs betalen voor hun Irak-avontuur. En het kostenplaatje zal alleen maar stijgen hoe langer we in Irak blijven”.
De crisis in de VS is dus niet zomaar hypotheek-crisis, niet zomaar een cyclische slingerbeweging van de economie, maar heeft alles te maken met de kost van de Irak-oorlog. En dat is geheel in overeenstemming met wat het Irakees verzet had beloofd: “we zullen ervoor zorgen dat de VS meer geld moeten besteden in Irak dan dat ze er als oorlogsprofiteurs kunnen uithalen. Ze zullen leegbloeden in Irak.”
- Het Irakees verzet zijn geen terroristen, maar een legitieme bevrijdingsbeweging die gesteund wordt door het overgrote deel van de bevolking.
Volgens de meest recente statistieken van het “Brookings Institution” in Washington bedraagt het aantal “coalitie”-troepen (februari 2008) 166.895 eenheden, waarvan 157.000 VS soldaten. Het aantal “contractors” (huurlingen), bedraagt bijna 200,000. Dit betekent dat er meer huurlingen zijn dan reguliere soldaten, zelfs na de “surge”. Deze huurlingen moeten zich aan geen enkele militaire wet houden en hun misdaden worden zelden of nooit bestraft. De troepensterkte van de Irakese leger bedraagt 197.254 eenheden (februari 2008). De Irakese security Forces – w.o. de notoire Special Police Commando’s- zijn 200.132 man sterk.
De “surge” heeft ook een “surge” meegebracht van het aantal luchtbombardementen, meer dan vervijfvoudigd in 2007 t.o.v. 2006 (bron Washington Post), en een “surge” van het aantal binnenlandse vluchtelingen met 272% tegenover 2006. (bron IRCS 04/11/2007)
Kortom: meer dan 750.000 manschappen worden ingezet om de “veiligheid” te garanderen.
En toch slagen ze daar niet in. Integendeel: de veiligheidssituatie gaat er nog steeds op achteruit. De mensen vluchten nog massaler naar veiliger oorden in binnen- en buitenland sinds de “surge”. Een voorbeeld: toen Bush in Augustus 2007 voor het eerst het succes van de “surge” aankondigde is het aantal binnenlandse vluchtelingen spectaculair gestegen: van augustus tot september met 368.479 eenheden tot 2.299.425 (bron: International Organization for Migration (IOM) september 2007).
Dat de VS in een moeras verzeild zijn geraakt, en voorlopig geen andere landen hebben kunnen aanvallen, zoals ze hadden beloofd, heeft alles te maken met het niet-aflatende Patriottisch verzet.
Het gemiddelde aantal aanslagen in Irak was in de eerste helft van 2007 meer dan verdubbeld tegenover 2006, tot 185 aanvallen per dag. Dat zijn er 1.300 per week en meer dan 5.500 per maand. 75% van deze opgetekende “incidenten” waren direct gericht tegen de coalitietroepen en 17% tegen de Iraakse troepen. De overblijvende 8% zijn de bomaanslagen etc.. waarbij onschuldige burgerslachtoffers vallen. Maar deze laatste zijn wel de enige incidenten waarover de pers bericht. (bron: Brookings-institution) Verder zullen we aantonen dat er voldoende grond is om sommige of vele van deze bomaanslagen toe te schrijven aan “covert operations” van de bezettingsmacht. De aanvallen op de VS troepen zijn in de 2de helft van 2007 wat achteruitgegaan, maar toch blijft 2007 het dodelijkste jaar voor de VS-troepen, ondanks de “surge”.
Diverse getuigenissen bevestigen ons dat het Irakees verzet de enigen zijn die afdoende bescherming en veiligheid kunnen bieden aan de zwaar geteisterde burgerbevolking. De VS kan dit verzet niet klein krijgen omdat het de steun geniet van de grote meerderheid van de bevolking. En dit verzet, dat legaal en legitiem is volgens het internationaal recht, verdient onze volledige steun.
De eenmaking van het Iraakse verzet blijft ondanks alle verdeelpogingen vooruitgaan. Alle verzetsgroepen hebben zich akkoord verklaard met volgende drie eisen alvorens tot onderhandelingen over te gaan met de VS:
1. Een Amerikaanse verklaring tot onvoorwaardelijke terugtrekking als voorwaarde voor onderhandelingen
2. Compensaties voor alle geleden schade
3. De afschaffing van alle besluiten en wetten genomen onder de bezetting.
Het Iraakse verzet heeft de VS vastgezet. Zo kwamen in verschillende Latijns-Amerikaanse landen voor het eerst linkse krachten aan de macht zonder dat de VS in staat waren om militair tussenbeide te komen.
- er is geen burgeroorlog in Irak.
De VS administratie en de massamedia zijn er, in tegenstelling tot de oorlog in Vietnam, wonderwel in geslaagd om de mensen een rad voor de ogen te draaien. De meeste Irakezen waarmee we contact hebben drukken ons op het hart dat er geen burgeroorlog is in Irak. Er zijn sectarische spanningen, dat wel, maar die worden gecreëerd en aangevuurd door de bezetter. Volgens alle statistieken zijn de Irakezen er van overtuigd dat het sectair geweld wordt veroorzaakt door de VS en dus zal verminderen als de bezetter zich terugtrekt.
Het volksverzet blijft buiten beeld in onze media, enkel de bomaanslagen worden ons dagelijks ingelepeld. Maar wie is verantwoordelijk voor de kidnappings, de bomaanslagen, de sectaire moorden?
Wie zijn de diverse actoren die voor de instabiliteit in Irak zorgen? Wie creëert de condities voor het uitbreken van een burgeroorlog? We doen een poging om een tipje van de sluier op te lichten.
A. De milities.
Lang voor de invasie waren de VS en hun bondgenoten betrokken bij de training en bewapening van tienduizenden anti-Irak collaborateurs. De trainingen gebeurden o.a. in Hongarije en Kosovo. De meest in het oog springende milities zijn:
de Iraqi National Congress (INC) geleid door Ahmed Chalabi.
Het Iraqi National Accord (INA) geleid door Iyad Allawi, de man die wordt aanbevolen door de VS en VK om Irak te regeren.
Beide groepen bestaan uit Irakese ballingen (w.o. anti-Baathisten), getraind en bewapend door de VS en VK.
De Badr Brigade, de gewapende vleugel van Da’awa/SCIRI religieuze partijen, islamisten, geleid door Abdul Aziz Al-Hakim, Ibrahim Al-Jaafari an Nuri Al-Maliki. De groep bestaat uit duizenden Irakese ballingen en illegale Iraanse migranten die uitgewezen werden uit Irak in de tachtiger jaren van vorige eeuw. De groep wordt getraind en bewapend door Iran en de VS.
De Kurdische militie (Peshmerga) geleid door oorlogsheren en getraind en bewapend door de VS en Israël.
De Sadr movement (gekend als de Mehdi Army), geleid door Moqtada Al Sadr. De beweging verzette zich aanvankelijk tegen de bezetting, maar stapte in het politiek proces en maakt deel uit van de collaboratie-regering. Sindsdien worden veel standrechterlijke moorden toegeschreven aan deze beweging.
Sinds de invasie muteerde elk van deze milities in verschillende groepen doodseskaders en criminele bendes zoals de Wolf brigade, de Karar brigade, de Amarah brigade, de Defenders of Kadhimiyah, de Falcon brigade, de Scorpions brigade en de Special Police Commandos. Ze worden bewapend en gefinancierd door de VS en hun bondgenoten, en zijn volledig geïntegreerd in de bezettingsmacht. Elke groep wordt zorgvuldig gebruikt door de bezetter om de Irakese bevolking te terroriseren in een campagne die werd opgezet om de steun te verhinderen van het Irakese volk aan het Irakees verzet. De VS militairen hebben immers al meermaals openlijk toegegeven dat, waar de steun aan het verzet groot is, “het volk de prijs betaalt voor de steun die ze aan het verzet geeft” (Newsweek 14/01/2004). Met andere woorden: Irakese burgers worden opzettelijk geviseerd en geterroriseerd omdat ze de bezetting verwerpen.
John Pace, speciaal VN gezant in Bagdad, kwam tot het volgende besluit: “Sommige milities zijn geïntegreerd in de politie en dragen politie-uniformen. De badr brigade zijn hoofdzakelijk diegenen die de moorden verrichten. Zij zijn het meest berucht." (bron: the Guardian, 2 maart 2006)
B. Britse terroristen in Irak
Een artikel in de Sunday Telegraph van 02 april 2007 toont aan dat een geheime elite-eenheid van het Britse leger actief bezig is om Irakese “opstandelingen” en terroristen te recruteren en te trainen als dubbelagenten. Dit gebeurt in de Green Zone. Britse Special Forces recruteren en trainen “terroristen” om de etnische spanningen te verhogen. Een elite SAS vleugel, “Special Reconnaissance Regiment” (SRR), met een in bloed gedrenkt verleden in Noord-Ierland, opereert ongestraft en levert geavanceerde springstoffen. Van sommige aanslagen worden dan Iran of Al Qaeda beschuldigd.
Deze eenheid wordt geleid door Lt. Col. Gordon Kerr, die zijn sporen heeft verdiend in Noord-Ierland. “Undercover” VS soldaten staan hen bij. De eenheid wordt “Task Force Black” genoemd.
Dit versterkt het vermoeden van vele waarnemers dat de Britse en Amerikaanse soldaten tot over hun oren verwikkeld zijn in bomaanslagen en aanslagen in Irak, die daarna worden toegeschreven aan Sunni opstandelingen, Iran, of één of andere terrorristische groep zoals Al Qaeda.
C. Facilities Protection Services.
Minister van Binnenlandse zaken Jawad Al-Bolani beschuldigde op 12 oktober 2006 de Facilities Protection Services (FPS) van standrechterlijke moorden. De FPS, een staat in de staat, een niet geregulariseerde gewapende macht van 150.000 à 200.000 man sterk, waarin alle huurlingen (contractors) zijn ondergebracht, werd opgericht door Paul Bremer. “Telkens we iemand aanhouden ivm een moord, is het zelden iemand die tewerkgesteld is door het ministerie van defensie of binnenlandse zaken. De meesten blijken te werken voor het FPS”, aldus Al-Bolani.
Ook de vorige minister van Binnenlandse Zaken, Bayan Jabr, associeerde het FPS met de doodseskaders die opereren binnen de politie en die de desintegratie van Irak beogen.
D. De Special Police Commando’s
Volgens o.a. Greg Jaffe van de Wall Street Journal worden de “Special Police Commando’s”, die ressorteren onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken, overal in Irak ingezet en zijn zij verantwoordelijk voor de criminele moordoperaties, ook wel de “Salvador optie” genoemd, en dit met het volle medeweten van de VS. Op het eind van 2003, toe het duidelijk werd dat de bevolking in opstand kwam tegen de bezetting, werd in het budget voor 2004 3 miljard dollar van de 87 miljard voorbehouden voor het creëren van milities en covert operations, maw: counter-insurgency. Negroponte, oud ambassadeur van Honduras die de vuile oorlog overzag in Midden-Amerika in de jaren 80 van de vorige eeuw, werd getransfereerd naar Irak en kreeg daar dezelfde taak toegewezen. De twee verantwoordelijken om een nieuwe politiemacht op te richten waren James Steele, die nog meegewerkt heeft aan het Phoenix programma in Vietnam en verantwoordelijk was voor de doodseskaders, de beruchte 4de Brigade in El Salvador, en Steven Casteel, een voormalig DEA topman die de Colombiaanse paramilitaire doodseskaders mee omkaderde.
In het geval van de 4de Brigade bijvoorbeeld was de toepassing van “death squads” tactieken bepalend om de guerrilla’s uiteindelijk te verslaan; voor anderen, zoals de Katholieke priester Daniel Santiago, had de aanwezigheid van mensen zoals Steele een heel andere betekenis:
“In El Salvador worden mensen niet zomaar gedood door doodseskaders. Ze worden onthoofd, waarna hun hoofden worden opgespiest en gebruikt om het landschap te vullen. Mannen worden door de Salvadoraanse politie niet enkel afgeslacht; hun afgesneden genitaliën worden in hun mond gestopt. Salvadoraanse vrouwen worden niet enkel door de Nationale Garde verkracht; hun baarmoeders worden uit hun lichaam gesneden en gebruikt om hun gezicht te bedekken. Het volstaat niet om kinderen te doden; ze woerden over prikkeldraad gesleept tot het vlees van hun botten valt, terwijl de ouders gedwongen worden toe te kijken. “ (Geciteerd door Chomsky)
Niet lang nadat deze heerschappen de Special Police Commandos hadden opgericht, bewapend en getraind, begonnen de verschrikkelijke slachtpartijen, die zoals hierboven vermeld, opvallend veel gelijkenissen vertonen met de counter-insurgency operaties in Latijns-Amerika.
Op 30 april 2006 schreef de Organisation for Follow-up and Monitoring: “Na exacte telling en documentatie, kunnen wij bevestigen dat 92% van de 3.498 lichamen die op diverse plaatsen in Irak werden gevonden, werden gearresteerd door officiëlen van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Niets was geweten over het lot van deze arrestanten tot hun vreselijk toegetakelde, doorzeefde en gemartelde lichamen werden teruggevonden. Het is beschamend dat deze misdaden worden geminimaliseerd en dat er geen onderzoek gebeurt.”
E. De bezettingstroepen.
Het Britse medisch tijdschrift “The Lancet” becijferde dat de invasie en bezetting van Irak tussen 426.000 en 794.000 Irakese slachtoffers heeft geëist (tot 2006). De grote meerderheid (92%) van deze doden zijn het resultaat van direct geweld. 31% van de slachtoffers waren gedood door de VS en coalitie-troepen. Vooral luchtbombardementen zouden verantwoordelijk zijn voor een groot aantal slachtoffers, maar ook extreme folteringen en vuurgevechten.
Het Irakese Red Crescent, gelieerd met het Rode Kruis, beweert dat de VS troepen een grotere bedreiging vormen voor hun werk dan aanvallen door “opstandelingen”.
Besluit: Al deze actoren helpen om onder de bekwame leiding van de VS en de Britten, de soevereine staat Irak te vernietigen, een burgeroorlog te creëren, de bevolking te traumatiseren, te doden en op de vlucht te drijven, de middenklasse te decimeren en de minderheden uit te roeien.
F. Criminele bendes.
De laatste groep die volledigheidshalve dient te worden vermeld in deze lijst zijn de ordinaire criminele bendes, die bv. ontvoeringen organiseren voor losgeld. Zij spelen evenwel een marginale, doch instrumentele rol in de huidige instabiliteit in Irak. Omdat deze misdrijven niet worden onderzocht krijgen de slachtoffers de indruk dat in het nieuwe democratische Irak het recht onbestaande is en dat het dus aangeraden is met de familie naar veiliger oorden te vluchten. Ik vernoem het banditisme en de ordinaire criminaliteit, die welig tieren, slechts aan het einde van deze lange rij, omdat dit de enige groep is die niet structureel verbonden zou zijn met de bezettingsmacht of de Vichy-regering. De ongelimiteerde straffeloosheid echter, waarmee criminelen onder het waakzaam oog van 750.000 ordehandhavers en duizenden intelligence officers hun misdaden kunnen uitvoeren zonder angst om vervolgd te worden, doet het vermoeden rijzen dat de bezetter op zijn minst deze misdrijven laat gebeuren om zoveel mogelijk “creative chaos” te creëren, teneinde hun mandaat als bezetter te kunnen rechtvaardigen en voortzetten.
- De vredesbeweging is er niet in geslaagd om doorheen de mist van de grote media de leugens te ontmaskeren en een solidariteitsbeweging te creëren met het ILM (Iraqi Liberation Movement)
In een notendop werd geprobeerd om aan te tonen dat de oorlog in Irak in wezen niet verschillend is van de diverse counter-insurgency oorlogen die de VS de voorbije 50 jaar heeft gevoerd van Guatemala tot Indonesië. En in al die landen stond de globale vredesbeweging aan de kant van de lokale bevolking en haar streven naar soevereiniteit. Waarom aarzelt de vredesbeweging dan nu om het volksverzet in Irak voluit en zonder restricties te steunen? Ik heb geprobeerd om het blinde en zinloze geweld in Irak te kaderen in de VS-politiek om het verzet tegen de bezetter te breken. Het volksverzet is wezenlijk verschillend van dit blinde geweld. De ware aard van deze oorlog, de brutaliteit van de bezetter en de ware aard van het volksverzet in Irak zou voor iedere vredesactivist duidelijk moeten zijn. En de enige richting die de vredesbeweging kan inslaan is de Irakezen in hun streven naar zelfbeschikking onvoorwaardelijk te ondersteunen.
In dit artikel werd ook gepoogd om aan te tonen dat de vernietiging van Irak en het creëren van sectaire spanningen intentioneel is gebeurd en “part of the plan”was. Dus kan de enig mogelijke conclusie zijn dat de bezetter onmiddellijk moet opkrassen om verder onheil te voorkomen. Een volledige, onmiddellijke en onvoorwaardelijke terugtrekking is ook volgens de meerderheid van de Irakezen de enige weg om het geweld te verminderen. Ook al omdat de beruchte milities met de Amerikaanse tanks Irak zijn binnengekomen en dus met de VS tanks waarschijnlijk weer zullen vertrekken. Waarom luistert de vredesbeweging niet naar deze stem en steunt ze niet voluit deze eis voor onvoorwaardelijke terugtrekking? Waarom verdedigt een niet onbelangrijk gedeelte van de vredesbeweging nog steeds de optie om de VS troepen te vervangen door een UNO- of Arabische vredesmacht? Zouden we die beslissing niet beter overlaten aan de Irakezen, die al vijf jaar vechten voor hun onafhankelijkheid?
Als de VS volhardt in haar bezetting, zal het verzet ook grimmiger worden. Wat zal de uitkomst zijn van deze oorlog als zowel de VS als het verzet hun posities verharden? Een kat in het nauw kan rare sprongen maken. Verhevigde aanslagen op de VS militaire machine zullen de VS tot wanhoopstactieken drijven. De doffe ellende zal alleen maar toenemen, er zullen honderdduizenden slachtoffers meer vallen. En de nucleaire optie ligt dan niet zo ver meer af. Onderhandelingen van de VS met het Irakees verzet over een terugtrekking van de troepen is de enige weg om tot een vreedzame oplossing te komen. Dit zou een primaire eis moeten zijn van de vredesbeweging.
Tenslotte heeft de globale vredesbeweging samengewerkt om het Wereldtribunaal over Irak te organiseren. Deze onderneming heeft meer dan 2 jaar geduurd en de culminatie van al deze inspanningen resulteerde in de verklaring van Istanbul, juni 2005, die door de globale vredesbeweging werd onderschreven. De besluiten daarvan zouden nog steeds de leidraad moeten zijn voor gezamenlijke acties en standpunten.
En meer acties en intensere samenwerking zijn dringend nodig om deze waanzin te stoppen.
Dirk Adriaensens
Member BRussells Tribunal executive committee
Coordinator SOS Iraq
(originally published: http://www.vrede.be/nieuw_view.php?id=1185)
Iraq: five years of intentional destruction.
Many people think that the Bush Administration had no plan for post-war Iraq. I believe this is not true. The total destruction of the country and the annihilation of its people were part of the agenda.
Army and police were disbanded, ministries plundered (except the Ministry of information and oil). All that is needed for the organisation of the society has been destroyed, looted, burned, rapidly and with high precision. Then the whole Iraqi Administration was dismantled by the “debaathification” campaign. Capable middle class functionaries in every domain of society were fired and replaced by an incompetent and corrupt workforce, selected along ethnical lines, faithful to the occupation. According to the Annual Corruption Ranking report of 27 september 2007, Iraq is the third most corrupt country in the world.
All this was part of the plan, in accordance to the ideologists of the neocons. Michael Ledeen: “creative destruction is our middle name, We do it automatically. . . . It is time once again to export the democratic revolution." Or even better formulated by Adam G. Mersereau, an attorney and former mariner: "Total war not only destroys the enemy's military forces, but also brings the enemy society to an extremely personal point of decision, so that they are willing to accept a reversal of the cultural trends. The sparing of civilian lives cannot be the total war's first priority. . . . The purpose of total war is to permanently force your will onto another people."
According to a recent opinion of William Kristol, one of the PNAC ideologists, there’s only reason to be optimistic for the US. Almost all the goals that were planned, have been achieved: Iraq destroyed, total control over the country, permanent military bases, the biggest US embassy in the world, massive privatisations, even the agriculture has been given to Monsanto, a new constitution was drafted, supervised by the US and the oil law in the phase of being approved soon.
The Iraqi resistance
Game, set and match for the US? No, not quite. The only factor that has been underestimated by the US is the national popular resistance against the occupation. This resistance has forced the US to spend 3 trillion dollar. This will plunge the US and the world in an ever deepening economic crisis.
Here are some recent statistics from February 2008:
- 166.895 coalition troops (157.000 US soldiers)
- 200.000 mercenaries (contractors)
- Iraqi army: 197.254 soldiers
- 200.132 Iraqi security forces, including the notorious special police commandos
The “surge” in 2007 was not only a surge in the number of soldiers, but also in the number of airstrikes a (a rise with 500%) and a surge in the number of refugees and Internally displaced persons (a rise with 272%).
In short: more than 750.000 army and police cannot guarantee the safety of the people in Iraq and can not stop the Iraqi resistance. Why?
The average number of attacks have increased in the first part of 2007 to about 185 per day. That is 1300 per week, and over 5500 attacks per month. 75% of the recorded attacks, (here based on the quarterly reviews to congress only) has remained directed at the occupation forces directly, and further 17% at the Iraqi government forces. The remaining, 8% are directed at unspecified civilian targets. It is this that makes the media.
Civil war or counter-insurgency?
According to several polls, the majority of the Iraqis is convinced that sectarian tensions will diminish when the occupation troops leave. According to most Iraqis there is no civil war in Iraq and sectarian tensions are created and encouraged by the occupiers.
How do they do it? Who are the different actors who destabilize the country? Who creates the conditions for a civil war? Let’s try to find out.
A. Militias.
Long before the invasion, the US and its allies were involved in the training and arming of tens of thousands of militias and anti-Iraq collaborators. The most conspicuous of these militia groups are:
1. The Iraqi National Congress (INC) led by Ahmed Chalabi.
2. The Iraqi National Accord (INA) led by Iyad Allawi, the U.S./Britain most preferred ‘strongman’.
Both groups constitute of Iraqi expatriates (including ex-Ba’athists), trained and armed by the U.S. and Britain.
3. The Badr Brigade, the armed wing of the Da’awa/SCIRI religious 'parties' led by Abdul Aziz al-Hakim, Ibrahim al-Jaafari and Nuri al-Maliki. This group constitutes of thousands of Iraqi expatriates and illegal Iranian immigrants expelled from Iraq in the 1980’s. The group is trained and heavily armed by Iran and the U.S.
4. The Kurdish militia (the Peshmerga) led by warlords were trained and armed by the U.S. and Israel.[19]
There is also the Sadr movement (known as the Mehdi Army), led by Muqtada al-Sadr. The movement has been accused of many crimes and sectarian killings since the Sadr movement entered the political process.
Since the invasion, each militia group has mutated into several groups of death squads and criminal gangs such as the Wolf Brigade, the Karar Brigade, the Falcon Brigade, the Amarah Brigade, the Muthana Brigade, the Defenders of Kadhimiyah, and the special police commandos. They are armed and financed by the U.S. and its allies, and fully integrated into the Occupation. Each group is carefully used by the occupying forces for terrorising the Iraqi civilian population in a campaign designed to erode the civilian population’s support for the Iraqi Resistance against the Occupation. U.S. military sources have openly admitted that the population, where support for the Resistance is high, “is paying no price for the support it is giving to the [Resistance] … We have to change that equation”, (Newsweek, 14 January 2004). In other words, Iraqis civilians are deliberately targeted for rejecting the Occupation. [20]
B. British terrorists in Iraq.
An article in the Sunday Telegraph points towards clear evidence British special forces are recruiting, training terrorists to heighten ethnic tensions. An elite SAS wing with bloody past in Northern Ireland operates with immunity and provides advanced explosives [22]. Some attacks are being blamed on Iranians, Sunni insurgents or shadowy terrorist cells such as "Al Qaeda” [23]. It is led by Lt. Col. Gordon Kerr, heading the Special Reconnaissance Regiment (SRR), a large counter-terrorism force made up of unnamed "existing assets" from the glory days in Northern Ireland and elsewhere. And America's covert soldiers are right there with them, working side-by-side with their British comrades in the aptly named "Task Force Black," the UK's Sunday Telegraph reports. [21]
This confirms what many have speculated for a long time, that Britain and the US are deeply involved in bombings and attacks inside Iraq.
C. Facilities Protection Services (FPS).
There is also the claim of Iraq's interior minister Jawad al-Bolani, speaking to a small group of reporters in Baghdad on October 12 2006, who blamed the Facilities Protection Service, or FPS, a massive but unregulated government guard force whose numbers he put at about 150,000. [24] "Whenever we capture someone, we rarely find anyone is an employee of the government ministries," Bolani said. “When they are, they've turned out to be mostly from the FPS, with very few individual, actual incidents involving anyone from the Ministry of Interior or Ministry of Defense." [25]
Private US and UK security firms are closely allied to Mr. Bremer’s ‘Facilities Protection Service’ programme in Iraq. Newsweek (24.04.06) suggested 146,000 belong to this ‘security’ force. And recent figures put the number at 200.000. The former Interior Minister, Bayan Jabr, associated the FPS with the endemic ‘death squads’ operating inside the police forces, which are hastening the disintegration of Iraq [26] So definitely these mercenaries are involved in covert operations.
D. Special police commandos.
According to Greg Jaffe of the Wall Street Journal, the “special police commandos” are being used throughout Iraq and have been conducting criminal assassinations known as the “Salvador option” with the full knowledge of U.S. forces. At the end of 2003, when it became clear that the US would face tough resistance against their occupation, part of a secret $3 billion in funds—tucked away in the $87 billion Iraq appropriation that Congress approved in early November 2003—went toward the creation of a paramilitary unit manned by militiamen associated with former Iraqi exile groups. Experts said in 2003 already that this could lead to a wave of extrajudicial killings, not only of armed rebels but of nationalists, other opponents of the U.S. occupation and thousands of civilian Baathists—up to 120,000 of the estimated 2.5 million former Baath Party members in Iraq. According to an article published in New York Times Magazine in September 2004, Counsellor to the US Ambassador for Iraqi Security Forces James Steele was assigned to work with a new elite Iraqi counter-insurgency unit known as the Special Police Commandos, formed under the operational control of Iraq’s Interior Ministry.
From 1984 to 1986 then Col. Steele had led the US Military Advisory Group in El Salvador, where he was responsible for developing special operating forces at brigade level during the height of the conflict (…) The Police Commandos are in large part the brainchild of another US counter-insurgency veteran, Steven Casteel, a former top DEA man who has been acting as the senior advisor in the Ministry of the Interior. Casteel was involved in the hunt for Colombia’s notorious cocaine baron Pablo Escobar, during which the DEA collaborated with a paramilitary organization known as Los Pepes, which later transformed itself into the AUC, an umbrella organization covering all of Colombia’s paramilitary death squads. [29]
On April 30 2006, the Organisation for Follow-up and Monitoring wrote: “After exact counting and documenting, the Iraqi Organisation for Follow-up and Monitoring has confirmed that 92 % of the 3498 bodies found in different regions of Iraq have been arrested by officials of the Ministry of Interior. Nothing was known about the arrestees’ fate until their riddled bodies were found with marks of horrible torture. It’s regrettable and shameful that these crimes are being suppressed and that several states receive government officials, who fail to investigate these crimes.”
E. The occupation forces.
So the occupation forces certainly aren’t in Iraq to protect the Iraqi people. Much to the contrary.
F. Criminal gangs.
The last group in this list are the ordinary criminal gangs, who do f.i. kidnappings for ransom money. They play a marginal, but instrumental role in the current instability in Iraq. Because none of the crimes committed are investigated, the victims have the impression that law and order are non-existent in the “new Iraq”. So most of them flee the country with their families. I mention ordinary criminality at the end of this list because ordinary criminals – and there are a lot of them in Iraq - are the only group that is not structurally linked to the occupation and its stooges. But thesez bandits can do their crimes with impunity, under the eyes of 750.000 security forces, without fear of being caught or prosecuted. This feeds the suspicion among the Iraqis that the occupier at least tolerates these crimes in order to create as much chaos as possible, for the sole purpose to defeat the resistance.
6. Conclusion
All these actors help to destroy the Republic of Iraq, kill and expel its people, annihilate its middle class, all this with the active (or tacid) support of the US occupation authorities, in a campaign of counter-insurgency that resembles the many “dirty wars” of the US during the past 50 years.
So instead of bringing stability to Iraq, the US occupation is doing everything it possibly can to create chaos and terror, to incite civil war and sectarian strife, in order to defeat the National Popular Resistance and to break the aspirations of the Iraqi people to live in a sovereign state and decide its own future.
Consequently the only possible road to a solution is the total and immediate withdrawal of all foreign troops from Iraqi soil. US forces must negotiate an immediate withdrawal with the Iraqi resistance. The peace movement has to understand that these demands are crucial to achieve a peaceful solution.
Dirk Adriaensens.
