NEWSLETTER 5 nederlands

Voor de internationale gemeenschap vormt het Internationaal recht een weerspiegeling van de overeengekomen regels en officiële afspraken. In feite is de regelgeving van het internationaal recht één van de weinige dingen die op grote schaal zijn overeengekomen tussen staten en naties.

In de meeste gevallen volgen de landen het internationale recht. Waarschijnlijk zou er veel meer geweld en onrecht te bespeuren zijn, mochten landen zich niet houden aan de afgesproken internationale wetgeving. Het is om deze reden dat het zo belangrijk is voor staten om de eerbiediging van het internationaal recht af te dwingen en te bekomen.

In de vorige eeuw is de meest significante storing in het eerbiedigen van de internationale regelgeving duidelijk uitgegaan van Israël. Geen enkele staat heeft zoveel regels van het internationaal recht geschonden, zo vaak en met zulke straffeloosheid zoals Israël. De overtredingen hebben een dusdanige situatie gecreëerd waarbij de overgrote meerderheid van de lidstaten dit optreden van Israël beschouwt als een bedreiging voor de internationale vrede en veiligheid. Op dit moment wordt het bestaan zelf van de staat Israël beschouwd als een uitdaging voor de internationale gemeenschap.

Ondanks de ernstige gevolgen voor het internationaal recht slaagde de internationale gemeenschap er niet in of bleken de lidstaten niet bereid om bij Israël het respect en de eerbiediging van het internationaal recht af te dwingen. Voor een deel komt dit door een effectieve Israëlische lobby, maar voor een deel is dit ook te wijten aan de mislukking van staten en individuen om de regelgeving van het internationaal recht doeltreffend te verzekeren, niet alleen via woorden en intenties, echter ook via concrete acties van de lidstaten.

Nochtans zijn de regels van het internationaal recht, van toepassing op Israël en Palestina, niet zo moeilijk te begrijpen. Hieronder brengen we een korte samenvatting van enkele van de belangrijkste regels in de hoop degenen te helpen en te ondersteunen, die de moed hebben het internationaal recht af te dwingen en te doen uitvoeren..

Palestijnse recht op zelfbeschikking en de oprichting van de staat Israël

Het uitgangspunt voor het in overweging nemen van het internationale recht met betrekking tot "de vraag van Palestina" - zoals de VN hier neutraal naar verwijst - is het recht op zelfbeschikking. Voor veel volkeren en staten uit de internationale gemeenschap is geen enkel ander recht zo belangrijk. Hoewel we een tendens merken om meer aandacht te besteden aan het internationale recht van zelfbeschikking sinds de oprichting van de Verenigde Naties, bestond het recht op zelfbeschikking in de vorm van de relevante "vraag van Palestina" veel eerder. In feite, door te beslissen dat mensen die samen wonen in een bepaald gebied, het recht hebben om zichzelf om te vormen tot een soevereine staat, is dit recht herleidbaar tot de essentiële basis van het ontstaan van een natie, een staat.

Met andere woorden, indien er geen bestaande staat bestaat, geeft het recht op zelfbeschikking de mensen het recht om hun eigen staat te vormen. Toegepast op Palestina betekent dit, dat na de Eerste Wereldoorlog toen het Ottomaanse Rijk werd gedwongen afstand te doen van de soevereiniteit over Palestina, en toen de Britse overheersers uitdrukkelijk afzagen van elke interesse om Palestina te besturen, sinds die tijd hebben de mensen die in Palestina leven, het recht hun eigen toekomst te bepalen.

Zoals we weten is dit recht – het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk - echter nooit erkend door de Internationale Gemeenschap. In plaats daarvan, ontnamen met name Groot-Brittannië samen met de internationale gemeenschap via de Verenigde Naties, het Palestijnse volk dit recht. Dit is een schending van het internationaal recht. Er staat niets in het VN-Handvest omschreven, dat de organisatie toelaat om het recht op zelfbeschikking te schenden. Sterker nog, artikel 1 van het VN-Handvest maakt het recht op zelfbeschikking als één van de hoogste doelen voor het ontstaan van de Verenigde Naties.

Volgens het internationaal recht in die tijd, was de oprichting van de staat Israël onwettig. Bovendien weten we dat wanneer er eens een onrechtmatige daad is gepleegd door de lidstaten, de gevolgen van die daad illegaal blijven en door overige lidstaten deze gevolgen niet kunnen bestempeld worden als legaal. Zo ook vandaag blijft het correct te zeggen dat Israël een illegale staat is sinds haar oprichting; wat ook de positie van Israël vandaag de dag mag zijn.

Zelfs wanneer men de oprichting van Israël zou erkennen, zich baserend op de goedkeuring door de Algemene Vergadering van de VN van resolutie 181 van 29 november 1947, is het zo dat deze resolutie (in deel 1, onderdeel a, Paragraaf 3) bepaalt dat "onafhankelijke Arabische en Joodse staten en het speciale Internationaal Regime voor de Stad van Jeruzalem ... gevestigd worden in het bestaande Palestina.” Met andere woorden, in dezelfde paragraaf waarin de Staat israël werd gecreëerd, worden ook de Staat Palestina en de Internationale Stad Jeruzalem gecreëerd.

Noch Israël noch de internationale gemeenschap hebben de tekst van deze resolutie gerespecteerd. In plaats daarvan werd aan Palestina niet enkel souvereiniteit geweigerd, maar moesten de Palestijnen ook afstand doen van 3,5% van hun grondgebied waarop zij recht hadden – en hebben - voor de “roadmap” die het Quartet gebruikte als bais voor de onderhandelingen. In plaats van een oplossing, lijkt dit meer op de diefstal van het recht op zelfbeschikking van het Palestijnse volk.

Israël bleef van 1947 tot op heden ageren in strijd met de resoluties van de VN en persisteerde in straffeloosheid.

Het internationaal recht en de bezetting

Net een dag vóór de VN de Staat Israël creëerde, riep Israël zijn onafhankelijkheid uit. Ook dit gebeurde in strijd met het Palestijnse recht op zelfbeschikking en was in strijd met het mandaat van de Volkenbond aan de Britten, dat nog steeds van kracht was.

En als de Arabische staten daarop de wapens opnamen om met vastberadenheid het Palestijnse recht op zelfbeschikking te verdedigen, ondersteunden de Westerse staten - zoals ze reeds eeuwenlang hadden gedaan - de kolonisatie van Palestina door de zionisten die beweerden het recht te hebben om de staat Israël te stichten Welke ook de religieuze, historische of politieke motieven waren van de zionisten, ze hadden geen legitimiteit krachtens het internationale recht en hebben deze wet in feite overtreden.

Veeleer dan te reageren op de schending van het internationaal recht, liet de internationale gemeenschap dit onrechtmatig handelen van Israël toe en ratificeerde alzo een feitelijke bezetting van Palestina. Ook gebieden die niet vielen onder de Israëlische claim en waarover de internationale gemeenschap het nochtans eens was, konden worden aangehecht. Het proces van annexatie duurt de dag van vandaag nog voort.

Volgens de Verenigde Naties, werden delen van het grondgebied onttrokken aan het Palestijnse recht op zelfbeschikking, en aan Israël toegewezen. Ongeveer 45 procent van het oorspronkelijke mandaatgebied werd door de VN beschouwd als bezet.

Nog afgezien van het dispuut omtrent het illegaal optreden van Israël, volgens artikel 47 van de Haagse verordeningen gehecht aan de Vierde Conventie van Den Haag uit 1907, wordt een daad juridisch beschouwd als ‘bezetting’ als de bezettende macht in de feiten rechtsmacht uitoefent over een gebied. In de jaren 1970 oefende Israël de facto rechtsmacht uit over het volledige maandaatterritorium, inclusief de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, de Golanhoogte en delen van Zuid-Libanon. Als zodanig werd Israël een bezettende macht over deze gebieden inclusief de bewoners ervan.

In zeker zin als een mandaathouder binnen het kader van de Liga van Naties, was Israël dan ook onderworpen aan de regels van het internationaal humanitair recht en moet Israël deze toepassen ten voordele van de bezette bevolking onder zijn controle. Dat betekent instaan voor een goede administratie, justitiële voorzieningen, onderwijsvoorzieningen, juridische faciliteiten en gezondheidszorg. In plaats daarvan heeft Israël deze diensten steeds ontnomen aan de Palestijnen. Het meest duidelijk is zulks het geval n Gaza.

Terwijl Israël beweert te handelen in de naam van de nationale veiligheid, hebben Israëlische soldaten zuigelingen, kinderen, vrouwen en mannen doodgeschoten. Israël heeft herhaaldelijk de Palestijnen het recht ontzegd om scholen en ziekenhuizen op te richten. Regelmatig legt Israël zijn eigen administratief systeem van checkpoints op en andere vormen van intimidatie, inclusief eigen rechtbanken. Al deze acties zijn een schending van de internationale, wettelijke verplichtingen van een bezettingsmacht.

De acties van Israël ontnemen de bevolking van Gaza de minimale levensbehoeften en zijn een bijzonder zware vorm van onderdrukking, hetgeen in strijd is met de principes en regelgeving van het internationaal humanitair recht, waaronder het verbod op collectieve bestraffing, neergeschreven in Artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève.

Het recht op zelfverdediging

In de loop van de tijd deed Israël herhaaldelijk een beroep op zijn recht op zelfverdediging om terug te vechten tegen de Palestijnen. Alhoewel Israël beschikt over het recht geweld te gebruiken om zichzelf te beschermen tegen aanvallen, kan Israël dit gebruik van geweld niet rechtvaardigen om een illegale situatie te bestendigen.

Bovendien mogen ook staten enkel geweld voor zelfverdediging gebruiken, als aan meerdere voorwaarden is voldaan. Er moet vooreerst een gewapende aanval zijn van een staat tegen een andere staat. Elk gebruikt geweld moet evenredig en nodig zijn om een wettelijk doel te breiken.

Zelfs in de veronderstelling dat Israël het recht had om geweld te gebruiken tegen de Gaza Freedom Flotielje - zoals hierboven werd beargumenteerd had het dit recht niet – dan nog had Israël enkel proportioneel en noodzakelijk geweld mogen gebruiken.

Een meer interessante vraag is wat voor soort van geweld mag worden gebruikt tegen Israël, want het is deze entiteit die bij herhaling de internationale wet blijft overtreden.

Een eerste mogelijkheid is dat de VN-Veiligheidsraad zou toestaan om geweld tegen Israël te gebruiken. Dit is echter een politiek besluit dat de vrienden van Israël met een vetorecht in de Vergadering van de Veiligheidsraad waarschijnlijk zullen voorkomen.

Een andere mogelijkheid is dat de Algemene Vergadering van de VN toestemming geeft voor het gebruik van geweld tegen Israël. Dit is mogelijk met een gewone meerderheid binnen de vergadering, waarin geen enkele staat over een vetorrecht beschikt. De slagkracht van de Algemene Vergadering van de VN is beperkt, terwijl de Veiligheidsraad bevoegd is om in een zaak op te treden, mits eenduidige argumentatie. Het is wel de Algemene Vergadering die de macht heeft om te beslissen in deze kwestie.

Ten derde beschikken de Palestijnen over het legitiem recht op zelfbeschikking waaruit het recht voortspruit om geweld te gebruiken tegen Israël. Een dergelijk gebruik van geweld, hoewel het op het eerste gezicht juridisch correct kadert binnen het internationale recht, moet wel voldoen aan de regels van het internationaal humanitair recht. Deze regels omvatten een verbod op aanvallen op burgers, of de burgers nu expliciet het doelwit waren of niet.

En ten vierde, heeft elke staat uit de internationale gemeenschap het recht om de Palestijnen te steunen in hun strijd, inclusief hun gewapende strijd, om hun recht op om zelfbeschikking te bereiken. Nogmaals, natuurlijk moet deze bijstand voldoen aan de regels van het internationaal humanitair recht.

Het ‘Bevrijd Gaza Flottielje’ is een voorbeeld van een dergelijke bijstand.

Gaza en de Freedom Flottielje

Citizen voices

Het ‘Bevrijd Gaza-Flottielje’ is een algemene term om die boten, konvooien aan te duiden die humanitaire hulpgoederen proberen te brengen voor de bevolking van Gaza. Zelfs de Israëli's ontkennen niet dat de boten humanitaire hulp brengen. Niettemin eigent Israël zichzelf het recht toe om de boten te stoppen op de verdenking, dat deze konvooien de strijd van het volk in Gazas zullen ondersteunen in hun strijd om zelfbeschikkingsrecht, meer bepaald hun gebruik van geweld tegen Israël.

Het problematische karakter van deze redenering is duidelijk zichtbaar. Hoe kan een staat die het internationaal recht schendt, door een bezet volk te onderwerpen aan een onmenselijke en een collectieve bestraffing,zijn eigen illegaliteit verrechtvaardigen? Het simpele antwoord is dat het dit niet kan. Het blijft een schending van het internationaal recht enkel door het behouden van een illegale regime. En zowat alles wat dat land dan ook doet, is illegaal. Dit was het geval met Zuid-Afrika dat alle moeite deed om het illegale apartheidsregime te handhaven. Het gebruikte toenemende poltiemacht om de illegale greep op zwarte Zuid-Afrikanen te behouden. Soms handelde de politie minder krachtig, en soms werden zwarte Zuid-Afrikanen onderworpen aan gerechtelijke procedures. Maar ongeacht de normen van deze "concessies", handelde de Zuid-Afrikaanse regering illegaal. Twee speciale VN-rapporteurs voor de mensenrechten in Palestina - een Zuid-Afrikaanse anti-apartheid activist en een Joods-Amerikaanse professor - hebben kritiek geuit op Israël om zijn illegale acties die zij vergeleken met, of zelfs nog erger beschouwden dan de acties van de Zuid-Afrikaanse apartheidsregering.

Het Israël-argument over haar embargo op Gaza, is soms in een meer genuanceerde vorm uitgedrukt. Israël stelt dat zij niet langer de Gazastrook bezetten en dat het derhalve gerechtigd is om te handelen uit zelfverdediging, door middel van een embargo en door schepen met humanitaire hulp te verbieden. Er staan vele juridische fouten in deze redenering.

Ten eerste, Israël verbood de Gaza-schepen op volle zee; in internationale wateren. Geen enkele staat is bevoegd om zonder de toestemming van het schip, een schip te doen stoppen op volle zee en aan boord te gaan, tenzij de schepen zijn betrokken bij internationale piraterij. In feite, als dusdanig handelen is in strijd met deze fundamentele regel van het internationale recht en is dus eigenlijk piraterij. Bovendien, de bemanning van een schip dat aangevallen wordt door piraten of onbevoegden, die proberen een schip te enteren door middel van geweld, zijn gerechtigd om noodzakelijk en evenredig geweld te gebruiken om de illegale indringers te verjagen. In dit geval zou dit betekenen dat de bemanning van de schepen gerechtigd was om geweld te gebruiken dat gelijkwaardig is aan dat van een hoog gekwalificeerde en zwaar bewapende indringer als het Israëlische leger.

In de tweede plaats, overeenkomstig artikel 23 van de Vierde Conventie van Genève en het Internationaal Gerechtshof van Justitie in de zaak Nicaragua, is het verlenen van humanitaire hulp aan mensen in nood, zeker onder bezetting, altijd toegestaan en nooit een onvriendelijke daad.

Ten derde, het voorkomen van humanitaire bijstand aan een volk in nood is zelf een illegale daad.

Ondanks het belang van het internationale recht, blijft deze wet dode letter indien ze niet wordt toegepast. Israël en zijn bondgenoten hebben bewezen heel sterk te zijn in het niet eerbiedigen en niet respecteren van internationale wetgeving. Niettemin is de wet een krachtig instrument in handen van degenen die proberen om de regel van wet te bevorderen.

Dus als zelfs paria staten, zoals Israël, zich niet aan de wet houden, blijft de wet bestaan als een kleinste gemene deler, die is overeengekomen door de staten uit de internationale gemeenschap. Het respecteren en opvolgen van de regelgeving van het internationaal recht blijft nochtans de beste kans die we hebben om samen te leven, niet noodzakelijk als vrienden, maar minstens zonder elkaar uit te roeien.

Als we dit laagste niveau van bescherming afschaffen, dan vallen we in een lacune waar zelfs de laagste vorm van respect voor elkaar niet langer is erkend. Welk lot kan nog erger zijn voor de mensheid? top pagina