Ik ben er trots op wetenschapper en onderzoeker te zijn. Ik bouwde mijn academische carrière op theorieën en cijfers. Als leraar vertel ik mijn studenten dat alles een wetenschappelijke verklaring heeft - alles heeft een reden. Daarom ben ik altijd teleurgesteld over mezelf als ik overweldigd word door emoties over bepaalde onderwerpen.

Zo'n onderwerp is de bezetting van mijn land, Irak. Op dit punt kan ik niet altijd onpartijdig zijn. Hier kan ik niet de onderzoeker en waarnemer zijn en zonder gevoel of emotie spreken zoals men soms van me verwacht. Ik zie mezelf onderzoek doen naar de schade veroorzaakt door de oorlog en bezetting, en mijn hoofd gonst van woede, mijn ogen branden met tranen van wanhoop over de toestand van mijn land.

Ik besloot dat ik het als wetenschapper zou benaderen. Ik zou het onderwerp niet emotioneel aanpakken. Ik zou de cijfers voor zich laten spreken. Dit jaar zal ik achterover gaan zitten en de rol van de analist spelen – de onderzoeker – in dit onderwerp dat mij zo nauw aan het hart ligt.

Hieronder zullen we laten zien dat de Amerikaanse bezetting de rechten van kinderen op alle niveaus heeft geschonden, waaronder gezondheidszorg, onderwijs, sociale zekerheid, de eenheid van het gezin: kinderen van hun ouders scheiden door opsluiting, gevangenschap en ballingschap.

Gedurende twee decennia werden de Irakese kinderen, net als alle andere  leden van de Irakese samenleving,  onderworpen aan ernstige schendingen van de mensenrechten.

De Amerikaanse bezettingsmacht en de bezettersgezinde Irakese regering  hebben schromelijk nagelaten om hun meest elementaire verplichtingen jegens de kinderen van Irak, in overeenstemming met het VN/CRC-Verdrag inzake de rechten van het kind, Resolutie 25 / Session 44, november 1989, na te komen. De conventie werd geratificeerd door 194 VN-landen, behalve door de VS en Somalië.

Opdrachtgevers van het CRC benadrukten de noodzaak om de rechten van de  kinderen op leven en op lichamelijke, psychische, morele en spirituele ontwikkeling  in een veilige omgeving te beschermen.

Onder de Amerikaanse bezetting van Irak werden systematisch en voortdurend ontelbare schendingen van de rechten van Irakese kinderen gepleegd.

We zullen laten zien dat de Amerikaanse bezetting de rechten van kinderen op alle niveaus heeft geschonden, met inbegrip van gezondheidszorg, onderwijs, sociale zekerheid, eenheid van het gezin en het niet scheiding van kinderen van hun ouders door middel van opsluiting, gevangenschap en ballingschap.

 1. Irakese kinderen onder de economische sancties (1990-2003)

In de periode van economische sancties tegen Irak, opgelegd door de Verenigde Staten, werd Irak werd het recht ontzegd om apparatuur, medicijnen, educatieve middelen, gezondheidsvoorzieningen enz. in te voeren. De economische sancties werden opgelegd door de administraties van de VS en het Verenigd Koninkrijk en gehandhaafd door VN resolutie 661 in 1990. Het comité voor de sancties in de VN-commissie werd gedomineerd door de VS en het VK, die aandrongen op het blokkeren van de meest essentiële aspecten van de mensenrechten.

 2. Status van de Irakese kinderen onder de Anglo-Amerikaanse bezetting van Irak

De dertien jaren van lijden en de dood van meer dan een half miljoen kinderen als gevolg

van de economische sancties eindigden met de Amerikaanse invasie van Irak in 2003. Nu kregen het volk en de kinderen van Irak te maken met buitensporig machtsgebruik, de ‘Shock and Awe’ methodes, razzia's, de vernieling van de infrastructuur, branden en plundering van de civiele diensten en culturele centra van Irak, schade aan centra voor gezondheidszorg en ziekenhuizen, en de sektarische moorden geënsceneerd door de inlichtingendiensten van de bezetter.

Onder de Amerikaanse bezetting van Irak werden voortdurend en systematisch ontelbare schendingen van de rechten van Irakese kinderen gepleegd.

■  Ze maken deel uit van de doden door de militaire bezettingsoperaties waarbij burgers het onmiddellijke doelwit waren. Bijkomende slachtoffers onder kinderen werden gemaakt door niet-ontplofte projectielen langs militaire routes.

■ Het doden en het misbruik van kinderen tijdens de Amerikaanse troepenaanvallen op burgerlijke gebieden zoals Fallujah, Haditha, Mahmodia, Telafer, Anbar, Mosul, en de meeste andere Irakese steden. Het bloedbad onder de kinderen van Haditha in 2005 is een schrijnend voorbeeld van "collateral damage" onder de burgers.

■ Dagelijks zijn er slachtoffers van autobommen, explosies in gebouwen en andere terreuraanslagen op burgers.

■ In de Amerikaanse en Irakese overheidsgevangenissen worden Irakese kinderen vastgehouden en gemarteld. Tijdens hun detentie worden kinderen gebrutaliseerd, verkracht en mishandeld.  Amerikaanse bewakers hebben deze brutale misdaden gefilmd in Abu Graib  en andere gevangenissen.

■ Armoede als gevolg van economische ineenstorting en corruptie veroorzaakt acute ondervoeding onder de Irakese kinderen. Oxfam melde in juli 2007 dat tot acht miljoen Irakezen onmiddellijke noodhulp nodig hadden en bijna de helft van de bevolking in "absolute armoede" leeft.

■ Bij wijze van collectieve straf werden hele steden uitgehongerd door het blokkeren van de voedseltoevoer, hulp en voeding en daarna geplunderd. Daaronder leden de jonge kinderen het meest en het voegde nog meer jonge slachtoffers toe.

■ Bacteriële vervuiling en gebrek aan sanitaire voorzieningen met inbegrip van een tekort aan drinkwater voor tot 70% van de bevolking veroorzaakte de dood van "één op de acht Irakese kinderen" vóór hun vijfde verjaardag. De dood van jonge kinderen in Irak wordt geweten aan ziektes die door vervuild water worden verspreid zoals diarree, cholera, tyfus, hepatitis, etc. .

■ Het besmetten en blootstellen van dichtbevolkte steden aan chemisch giftige en

radioactieve wapens. Wapens zoals clusterbommen, Napalm, wit fosfor, en verarmd uranium  veroorzaken alle een drastische toename van het aantal kankergevallen, misvormingen bij kinderen, multipele kwaadaardige aandoeningen en kinderleukemie.

Onder de kinderen in gebieden zoals Basra, Bagdad, Nasriya, Samawa, Fallujah, Dewania en andere steden is er een veelvoudige toename van deze ziekten vastgesteld. Meer dan 24% van alle kinderen geboren in Fallujah in oktober 2009 had aangeboren afwijkingen. De Minister van Milieu in Irak riep de internationale gemeenschap op om de Irakese autoriteiten te helpen om de enorme toename van kankergevallen in Irak het hoofd te bieden.

■ De verslechtering van de gezondheidszorg en de opzettelijke moord op artsen hebben geleid tot een toename van het aantal slachtoffers onder kinderen. Men schat dat het sterftecijfer onder de bevolking van Irak de 650.000 bereikte in de periode 2003-2006. Een ander onderzoek geeft aan dat het totale aantal doden voor de periode van 2003 - 2007 ongeveer 1 miljoen bedraagt. Daarvoor werd onder andere de ontoereikende gezondheidszorg als een van de belangrijkste oorzaken aangewezen.

■ Schade aan het onderwijssysteem. In 2004 verlieten naar schatting twee van de drie Irakese kinderen voortijdig de school. Uit statistieken vrijgegeven door het ministerie van Onderwijs in oktober 2006 bleek dat van de 3,5 miljoen studenten slechts 30% daadwerkelijk naar school ging. Voor de Amerikaanse invasie, zo gaf de UNESCO aan, was het schoolbezoek bijna 100%. De moord op lesgevers en academici in Irak dreef hun collega’s ertoe het land te verlaten. Deze brain drain en de doelbewuste vernietiging van scholen en onderwijsinstellingen is onderdeel van de goed geplande culturele zuivering van de Irakese maatschappij en identiteit.

■ De totale ineenstorting van de economie van Irak, het sektarische geweld, de Amerikaanse troepenrazzia’s op burgers en de moord op een dierbaar familielid hebben de kinderen in Irak beroofd van een onschuldige, onbezorgde kindertijd die het recht is van ieder kind. Ze worden geconfronteerd met het verbreken van gezins- en familiale banden, met armoede en met een compleet en totaal gebrek aan veiligheid. Irakese kinderen worden gedwongen om kostwinner te worden omdat hun gezin honger en armoede lijdt. Ze verlaten de school en moeten het hoofd bieden aan de problemen van volwassen zoals werkloosheid en handenarbeid. Deze situatie leidt tot ontbering en vele vormen van misbruik. De dagelijkse blootstelling aan geweld heeft hun psychologische ontwikkeling en ook hun gedrag ernstig verstoord.

■ Er is een drastische verhoging van het aantal weeskinderen in Irak. Het ministerie van Arbeid en Sociale Zaken schat het aantal Irakese weeskinderen op ongeveer 4,5 miljoen. Andere schattingen noemen ongeveer 5 miljoen. Ongeveer een half miljoen van deze weeskinderen leven op straat en hebben geen dak boven het hoofd. Ze hebben noch familie of gespecialiseerde instellingen om voor hen te zorgen. Van deze weeskinderen zitten er 700 in Irakese gevangenissen en 100 in Amerikaanse gevangenissen.

■ De problemen van de gezinnen die gedwongen moesten migreren hebben een zware impact op de kinderen. Sinds de invasie van Irak wonen er ongeveer 2,2 miljoen binnenlandse ontheemden, die werden gedwongen om te migreren, onder andere als gevolg van sektarisch en Amerikaans geweld. Ruim twee miljoen Irakezen werden uit Irak verdreven. Op 20 november 2007 vermeldden de UNESCO-rapporten dat het aantal Irakese kinderen dat alleen al naar Syrië gevlucht was ongeveer 300.000 bedraagt. De problemen van kinderen die onder druk van het geweld geëmigreerd zijn vertegenwoordigen een echte humanitaire crisis. Een groot aantal gezinnen heeft er geen onderdak, geen middelen van bestaan, geen gezondheidszorg, geen onderwijs en geen enkele veiligheid van welke aard ook.

 3.  Verslechtering van de levensomstandigheden van de gevluchte  Irakese kinderen

Deze casestudie werd uitgevoerd door de auteur met de hulp van het Iraqi Women Will Body (IWW), een Irakese NGO die vecht voor de rechten van Irakese vrouwen binnen en buiten Irak.

In oktober 2009 werden ongeveer 300 exemplaren van de vragenlijst verdeeld onder de Irakese families binnen het Yarmouk vluchtelingenkamp van Damascus in Syrië. De onderzoekers bezochten deze gezinnen om de juistheid van de antwoorden te waarborgen en persoonlijke interviews te houden.

HET BRUSSELLS TRIBUNAL IS ONAFHANKELIJK EN WIL ONAFHANKELIJK BLIJVEN.
U kan het BRussells Tribunal steunen.  Het steunt volledig op vrijwilligers, maar er zijn kosten voor telefoon, website hosting, mailings, internationale contacten, enz...   Het reken op uw steun om onafhankelijk te blijven en zijn werkzaamheden verder te zetten.  U kan ons financieel steunen met een gift: klik hier om onmiddellijk uw bijdrage te betalen. Of schrijf een bedrag over via uw bankrekening naar de rekening van het BRussells Tribunal 132-5251479-37 (IBAN: BE35 1325 2514 7937 – BIC: BNAGBEBB) met de vermelding: "steunend lid 2010" of "eresteunend lid 2010".  U bent steunend lid als u minstens €50 geeft en ere-steunend lid vanaf €1000.                                                           

De bijeenkomst zal worden georganiseerd met de medewerking van het Studiecentrum voor Onafhankelijkheid te Damascus, waarvan de voorzitter, Khalid Al-Maani, de bijeenkomst zal bijwonen. De bijeenkomst zal ook worden bijgewoond door personen en vertegenwoordigers van organisaties uit de VS, Europa en de Arabische wereld, zoals Hans von Sponeck en Ramsey Clark. Dit wordt dus een unieke gelegenheid om de banden met Irakese organisaties te herstellen of aan te knopen. In het kader van het Spaanse EU-voorzitterschap zal het bezoek van deze voorname politieke en sociale Irakese leiders onder meer worden benut om een rechtstreekse dialoog voor te stellen met de Spaanse autoriteiten en de Spaanse en Europese politieke groeperingen.